Kiedy odwołujemy się do jej racjonalizmu, mówiąc o podobnej sytuacji innej kobiety, odpowie, że to związek przemocowy, z którego kobieta powinna wyjść. U siebie tego jednak nie dostrzega. Trwanie w związku przemocowym związane jest bowiem z pewnymi nieuświadomionymi mechanizmami, które nie pozwalają na racjonalne działanie Informacje o Kiedy mężczyzna staje staje się mężem. Kuba - 7377302364 w archiwum Allegro. Data zakończenia 2018-08-10 - cena 19,08 zł Kiedy mężczyzna staje się mężem - Kuba Jabłoński od 122 Kč - Heureka.cz Jako přihlášený uživatel máte možnost nastavit si zobrazení Heureky. Zobrazit původní Heureku Książkę Kiedy mężczyzna staje staje się mężem. można najtaniej kupić w sklepie internetowym madbooks.pl za jedyne 18.50zł. Średnia cena książki Kiedy mężczyzna staje staje się mężem. wynosi 21.68zł. Kiedy mężczyzna staje się mężem Listy ojca do syna o małżeństwie: Kuba Jabłoński: brak danych: madbooks.pl: od 18.50PLN Informacje o KIEDY MĘŻCZYZNA STAJE SIĘ MĘŻEM.LISTY OJCA DO SYNA - 7490628484 w archiwum Allegro. Data zakończenia 2018-11-18 - cena 20,01 zł Kiedy nie zostaje zaspokojona jego potrzeba admiracji, mężczyzna staje się bardziej podatny na względy tych kobiet, które tę potrzebę zaspokoją. Co warto podziwiać. Męskie ciało. Mężczyzna niezwykle ceni sobie swoją męskość. Dlatego postaraj się skupić na tym, co ma w sobie najlepszego. Drogie Panie, to nie żart. . Opis Szczegóły Opinie Dostawa Ten produkt jest niedostępny, ale zobacz produkty podobne. Pakiet Tytus Romek i A'Tomek superkolekcja 25 ksiąg przygód wyd. 2017. według oryginalnych wydań Chmielewski Henryk Jerzy 5/5 (63 ocen) Wydawca: Prószyński Media Język: polski Format: Oprawa: Miękka Autor: Chmielewski Henryk Jerzy Format książki: Miękka oprawa Tytuł: Pakiet Tytus Romek i A'Tomek superkolekcja 25 ksiąg przygód wyd. 2017 Komplet pierwszych 25 oryginalnych wydań komiksów z Tytusem, Romkiem i A’Tomkiem, autorstwa Henryka Jerzego Chmielewskiego, zwanego Papciem Chmielem, zebranych razem w kolekcjonerskim bohaterem niniejszej powieści rysunkowej jest Tytus de Zoo. Tytus oraz dwaj jego przyjaciele - Ro... Wielka księga siusiaków wyd. 2 Hojer Dan, Kvarnstrom Gunilla 5/5 (2 Oceny) Wydawca: Czarna Owca Język: polski Format: Oprawa: Twarda Data premiery: 2020-05-06 Format książki: Twarda oprawa Tytuł: Wielka księga siusiaków wyd. 2 Wielka księga siusiaków powstała w wyniku wizyt Autorów w szkołach i na obozach pisarskich, podczas których rozmawiali o siusiakach i męskości, a uczniowie dzielili się później w listach swoimi najskrytszymi myślami. Książka powstała w odpowiedzi na pustkę edukacyjną i nieprzygotowanie nauczyciel... In vitro rozmowy intymne Rozenek-Majdan Małgorzata Wydawca: Prószyński Media Język: polski Format: Oprawa: Twarda Autor: Rozenek-Majdan Małgorzata Format książki: Twarda oprawa Tytuł: In vitro rozmowy intymne Jestem szczęśliwą mamą dwóch wspaniałych synów. Nie byłoby ich ze mną, gdyby nie pomoc lekarzy. Gdyby nie in vitro. Dyskusja wokół tego tematu wciąż rodzi niezdrowe emocje, powiela krzywdzące stereotypy. Kilkakrotnie przeszłam procedury in vitro, i tak jak tysiące kobiet, mających problem z zajśc... Pakiet Harry Potter Rowling Joanne K. 5/5 (2 Oceny) Wydawca: Media Rodzina Język: polski Format: Oprawa: Twarda Format książki: Twarda oprawa Tytuł: Pakiet Harry Potter Nowe wydanie serii o najsłynniejszym czarodzieju świata z okładkami Jonny'ego Duddle'a. Wszystkie siedem tomów otrzymało zupełnie nowy wygląd. Wydanie różni się od poprzednich nie tylko okładką, ale i wnętrzem - po raz pierwszy na początku każdego tomu pojawi się mapa Hogwartu i okolic, a na koń... Maus. Opowieść ocalałego. Opowieść ocalałego Spiegelman Art Wydawca: Prószyński Media Język: polski Format: Oprawa: Twarda Autor: Spiegelman Art Data premiery: 2020-11-17 Format książki: Twarda oprawa Tytuł: Maus. Opowieść ocalałego "Maus" powszechnie jest uważany za najważniejszy komiks w Spiegelman w formie powieści graficznej opowiedział historię życia swojego ojca, więźnia Auschwitz, Władka Szpigelmana. Równolegle z nią sportretował w "Mausie" trudy życia z ojcem - ocalałym z Holokaustu."Maus" to jedna z naj... Polecane artykuły ToTamTo i nauka staje się dobrą zabawą! O TOTAMTO ToTamto to nowy imprint Wydawnictwa Czarna Owca. Powstało z potrzeby wskazania dzieciom ich wyjątkowości i piękna otaczającego świata. Dzięki wydawanym przez ToTamto książkom dzieci z ciekawością patrzą na to, co się wokół nich Zobacz więcej » TOP 5 KSIĄŻEK - IKON LITERATURY AMERYKAŃSKIEJ Masz ochotę poznać książki, które zostały uznane za kultowe? Książki też bywają ikoniczne! Istnieją takie książki, które na stałe zapisały się na kartach literatury światowej. To wybitne dzieła wielkich pisarzy, nazywanych często Zobacz więcej » Co czytają pisarze? Kinga Wójcik Czy twórcy kryminałów w wolnym czasie czytają… Kryminały? Przekonajmy się! W kolejnym tekście z cyklu „Co czytają pisarze” przyjrzymy się wyborom Kingi Wójcik, autorki serii o komisarz Lenie Rudnickiej. Stephen King - Smętarz dla zwierzaków KW: Zobacz więcej » Kuba Wojewódzki Nadchodzący sezon to powód do świętowania również dla najpopularniejszego showmana w Polsce. Jesienią minie dokładnie 15 lat, odkąd „Kuba Wojewódzki” zachwyca i wzbudza kontrowersje na antenie TVN. I choć wiosny przemijają, jest coś, co w ogóle się nie starzeje – prowadzący i jego cięty humor. A premierowe odcinki będą tego najlepszym dowodem! Kuba Wojewódzki i jego autorski program to bez wątpienia gwóźdź każdej oferty programowej TVN. Od kilku sezonów wtorkowy wieczór to czas, kiedy on rozdaje karty. Nie inaczej będzie i tym razem. Wzbudzający największe kontrowersje dziennikarz w Polsce powraca uzbrojony w to, co w nim najlepsze – ostry jak brzytwa język i wyjątkowe poczucie humoru, które rozbroją prawie każdego. Tradycyjnie wśród śmiałków, którzy zasiądą na kanapie gospodarza, nie zabraknie idoli masowej widowni – gwiazd estrady, sceny, ekranu, sportu oraz celebrytów. Czy są gotowi na starcie z Goliatem telewizji? Kto z nich wyjdzie z tarczą, a kto na tarczy? Uwaga! NOC Magii (TVN) Kto was tak urządził Kto was tak urządził Kto was tak urządził Kto was tak urządził Kto was tak urządził Kto was tak urządził Uwaga! Ukryta prawda 29-letni Jarek nie jest zadowolony ze swojego życia. Kilka lat temu wziął ślub, żona (Monika, 27) namówiła go wtedy, żeby porzucił marzenia o karierze fotografa i zatrudnił się w firmie jej ojca (Andrzej, 58). Jarek czuje się teraz uzależniony od teścia – mieszka w jego domu, dostaje od niego pieniądze i tak naprawdę nie może o niczym decydować, bo to Andrzej w każdej kwestii ma zawsze ostatnie słowo. Na domiar złego Jarek zdaje sobie sprawę, że coraz bardziej pogardza nim żona. Kobieta nie pracuje, ojciec utrzymuje ją i spełnia wszystkie jej zachcianki. Jarek ma dość. Odchodzi z firmy teścia i zaczyna pracę jako fotdiv class="epg-toggler"> Sally Mae Hassona jest w połowie Australijką, w połowie Egipcjanką. Dorastała w Australii. Zawsze była typem sportowca. W młodym wieku trenowała kickboxing, a później futbol. W 2012 roku zainteresowała się boksem i trafiła do amatorskiej ligi australijskiej. Była bardzo utalentowaną zawodniczką, wygrała Mistrzostwa Złotych Rękawic. Po pewnym czasie została trenerem boksu. Mąż Sally jest Egipcjaninem, mają dwoje dzieci. 4 lata temu cała rodzina przeniosła się do Kairu. Boks w wykonaniu kobiet w Egipcie jest nowym zjawiskiem, społeczeństwo często nie akceptuje udziału pań w tak „męskim sporcie”. Jednak Sally odważyła się i założyła własną akademię boksu - Impact Sports Academy, w której szkoli dziewczęta i chłopców z ubogich rodzin. Ma też nadzieję, że w przyszłości boks pozwoli dziewczętom bronić się przed przemocą. Niektórzy podopieczni akademii biorą udział w zawodach organizowanych przez federację w Egipcie, z sukcesami. Jej 14-letnia córka i 17-letni syn również trenują, a syn został nawet mistrzem bokserskim w Egipcie. Dzień Dobry Wakacje Na Wspólnej Omnibus MasterChef Junior W kolejnym odcinku MasterChefa Juniora na dzieciaki czeka wielka planszówka. Uczestnicy zmierzą się z wielkimi pionkami i ogromną kostką do gry. Pola na planszy zawierają 3 rodzaje zadań: pytania kulinarne, zadania kulinarne i test smaku. To będzie świetna zabawa połączona z kulinarną wiedzą i grupową rywalizacją. W drugiej części odcinka w kuchni pojawi się gość specjalny - Beata Śniechowska, zwyciężczyni II edycji MasterChefa. Śniadanie to najważniejszy posiłek w ciągu dnia, dlatego uczestnicy będą musieli wykazać się przygotowując pyszne pieczywo i smakowite pasty śniadaniowe. Totalne remonty Szelągowskiej Chciała mieć mieszkanie jak z programów Szelągowskiej. Teraz jej marzenie się spełni. Bohaterką odcinka w Siedlcach jest Aneta (47l.). Mama dwóch córek w wieku 27 i 19 lat. Mąż pracuje jako kierowca tira i często wyjeżdża na miesięczne trasy. Aneta już dwukrotnie zmagała się z nowotworem. Pierwszy raz zachorowała w 2006 roku. Przeszła jednostronną mastektomię. Jest zdrowa od połowy ubiegłego roku. Już w trakcie leczenia postanowiła pomagać innym kobietom chorującym na raka piersi. Wspólnie założyły stowarzyszenie Rakout. Szybko okazało się, że Aneta jest kołem napędowym całej grupy. Dla niej po prostu nie ma rzeczy niemożliwych. To ona motywuje, dzwoni, prosi sponsorów o wsparcie i podtrzymuje inne kobiety na duchu. Aneta mów, że nie ma pretensji do losu o to, że zachorowała, bo dzięki temu poznała kobiety, które stały się jej przyjaciółkami. Teraz nie wyobraża sobie bez nich życia. Stowarzyszenie organizuje warsztaty dla młodzieży o samobadaniu piersi, zebrało pieniądze na fantom do samobadania i tzw. dzwon zwycięstwa, w który bije się za każdym razem, gdy któraś z kobiet zwycięża nad chorobą. To nie wszystko! Członkinie Rakoutu stworzyły i wydrukowały charytatywny kalendarz ze zdjęciami Amazonek, a także regularnie organizują spotkania, akcje i wsparcie dla kobiet, które muszą poradzić sobie w starciu z nowotworem. Mieszkanie Anety ma ponad 70 m. Było niemym świadkiem jej choroby. Kojarzy się jej z cierpieniem i samotnością. Bohaterka programu bardzo chciałaby je zmienić i odświeżyć. Próbowała remontować je sama, ale nigdy nie miała odpowiednich funduszy, żeby zrobić to tak jak o tym marzyła. Aneta uwielbia programy Doroty Szelągowskiej. Zawsze marzyła o tym, żeby mieć mieszkanie jak „z programu Szelągowskiej”. W końcu to marzenie się spełni! Weekendowa metamorfoza W tym odcinku zrobimy niespodziankę dla Konrada, który w sypialni urządził sobie miejsce do pracy. Jednak jego przestrzeń robocza jest mała i niewygodna. Poza tym, nie pasuje do sypialni, która powinna kojarzyć się z miejscem odpoczynku i dobrym snem. Jego żona Magda chce to zmienić więc pod nieobecność męża zaprasza Krzysztofa Mirucia i jego ekipę. Zaczyna się remont i sypialnia zostanie zmieniona nie do poznania. Kobieta na krańcu świata Mimo obostrzeń, trudności w podróżowaniu i mogłoby się wydawać, pechowej, trzynastej serii, Martyna Wojciechowska po raz kolejny dotarła na „krańce świata” i poznała niesamowite, inspirujące kobiety! W tym niepewnym, pandemicznym czasie, postanowiła pokazać widzom poruszające historie, które dają nadzieję, że nawet w najtrudniejszych okolicznościach można zdziałać cuda. Tak powstała niezwykła seria opowieści z Dubaju, Gruzji, Kenii, Malawi, Egiptu i Rumunii! Zapraszamy za kulisy trzynastej serii programu! Dla Martyny trzynasty sezon to również podróż sentymentalna, bowiem jedna z jej bohaterek – Raha Moharrak, podobnie jak Martyna sięgnęła po … Koronę Ziemi. Podczas pobytu w Dubaju, na pustyni, Martyna spotkała również kolegów z rajdu Dakar - Marka Dąbrowskiego i Jacka Czachora! Panowie zaprosili produkcję na krótką przejażdżkę po wydmach. Ekipa była zachwycona! Natomiast w Kenii prowadząca wzięła udział w... realizacji teledysku do utworu gospel Apostol Darlan Rukish. To była niesamowita przygoda i pierwsze muzyczne video w historii programu! To jednak nie wszystkie zakulisowe sekrety. Podczas nagrań w Malawi, Martyna nie zjadła pieczonej myszy, choć to jedna z lokalnych potraw, a w Egipcie, gdy humorzasty tłumacz wyszedł i trzasnął drzwiami, kontynuowała rozmowę przez translator w telefonie. W Gruzji zaznała i dzielnie zniosła słynną lokalną gościnność. I tak dobrze poczuła się w tym kaukaskim kraju, ze już kilka miesięcy później wylądowała w Tbilisi prywatnie... Dużo się działo za kulisami! Straty – utopiony mikrofon, rozwalona opona i dron na drzewie, ale zyski... zysków nikt nie przebije! Kuchenne rewolucje Jawor – Magnolia/Kulinarna Fabryka Smaku Dwudziestotysięczny Jawor to dolnośląska miejscowość słynąca głównie z okazałego Kościoła Pokoju. Restauracja Magnolia usytuowana jest w pewnym oddaleniu od ścisłego centrum. Prowadzi ją od osiemnastu lat pięćdziesięcioczteroletnia Dorota. Choć z lokalu niemal nie wychodzi, wszystko idzie nie tak. Właścicielka nie radzi sobie z zarządzaniem wiecznie zmieniającego się i najczęściej skonfliktowanego zespołu. Wraz z nadejściem pandemii obroty lokalu spadły na łeb na szyję. Dzienny utarg to sto, dwieście złotych, a to dużo poniżej kosztów utrzymania Magnolii. Sfrustrowana i zupełnie zagubiona Dorota nie potrafi walczyć i nie ma pomysłu jak uratować miejsce, któremu poświęciła niemal dwie dekady swojego życia. Na ratunek bezradnej mamie pospieszył trzydziestojednoletni syn Marcin. W liście do Magdy Gessler opisał dramatyczną sytuację lokalu i poprosił o ratunek. Znaną restauratorkę wzruszyła ta synowska troska, ale czy znajdzie sposób by Magnolia znów rozkwitła? Fakty Sport Pogoda Uwaga! W starym dobrym stylu Trzej kumple Willie (Morgan Freeman), Joe (Michael Caine) i Al (Alan Arkin) łączą siły i postanawiają obrabować bank po tym, jak dowiadują się, że ich fundusz emerytalny został zlikwidowany. Legendy ringu Stallone i De Niro wcielają się w role Henry'ego "Żylety" Sharpa oraz Billy'ego "Dzieciaka" McDonnena, dwóch lokalnych bokserów z Pittsburgha, których zacięta rywalizacja wzbudziła zainteresowanie w całym kraju. W czasach świetności obojga każdemu z nich udało się pokonać drugiego. Jednak w 1983 roku, w przededniu ich decydującego, trzeciego starcia, Żyleta, nie podając żadnego konkretnego powodu, niespodziewanie ogłosił, że kończy z boksem. Jego decyzja skutecznie położyła kres karierom sportowym obu pięściarzy. Trzydzieści lat później, promotor boksu Dante Slate Jr., węsząc okazję do zrobienia dużych pieniędzy, składa im ofertę nie do odrzucenia - żeby powrócili na ring i raz na zawsze udowodnili, który z nich jest lepszy. Żadne pieniądze nie zastąpią waszej małżeńskiej relacji, która jest bezcenna. Podobnie jak żaden zawodowy sukces nie przyniesie wam tyle szczęścia, co spełnienie w małżeństwie... Dedykacja autora: Cathy Fields, przy Tobie łatwo być wspaniałym mężem! Żałuję, że nie potrafię zdefiniować i zmieścić w słowach wszystkiego, kim jesteś i co robisz - zasady te mogłyby pomóc tylu małżeństwom na całym świecie. Jesteś najbardziej niezwykłą kobietą, jaką znam. A myśl o spędzeniu z Tobą kolejnych trzydziestu lat napawa mnie ogromną radością! Dziękuję Ci, że zainspirowałaś mnie do napisanie tej książki. Kiedy byłem mały, podobnie jak większość chłopców marzyłem o tym, żeby zostać bohaterem. Szczególnie imponował mi Batman, a potem, już jako buzującemu hormonami gimnazjaliście, bardziej odpowiadał mi Niewidzialny Człowiek… z wiadomych powodów. Następnie moje marzenia ewoluowały ku sylwetkom zawodowych sportowców. Pragnąłem być jednym z nich. Tydzień w tydzień pochłaniałem ilustrowany magazyn sportowy, marząc o tym, jak miałoby wyglądać moje życie. Inspirowali mnie sportowcy zdobywający najwięcej punktów dla drużyny, na których punkcie kibice szaleli z radości. Wyobrażałem sobie, że któregoś dnia ja również zdobędę taką sławę. Na studiach zauważyłem, że moje marzenia o sporcie zaczynają słabnąć. Zrozumiałem, że aby osiągnąć sukces w sporcie, muszę być naprawdę dobry w danej dziedzinie. Nawet jeśli byłem ponadprzeciętnie uzdolniony, to potrzebne jeszcze były systematyczność i trening. Na samą myśl o morderczych treningach robiło mi się słabo, podczas gdy wzrastała we mnie miłość do twinkies – słodkich, nadziewanych kremem ciasteczek. Pochłaniałem je w dużych ilościach – byłem w tym naprawdę świetny. Nie trzeba zatem dodawać, że odpuściłem sobie marzenia o zostaniu sportowcem roku. Tymczasem pragnienie bycia wielkim wciąż mi towarzyszyło. Myślałem o tym często, chociaż nie miałem pojęcia, jak je zrealizować. Kiedy zostałem mężem, miałem nadzieję spełnić się w sypialni, ale po ponad trzydziestu latach małżeństwa Cathy, moja żona, nadal nie wręczyła mi żadnej statuetki. Nie poddaję się jednak. Pragnienie wielkości jest wpisane w męskie serce. Założę się, że jako chłopcu ani razu nie przyszedł ci do głowy plan typu: „Będę dążył do przeciętniactwa z nadzieją, że nigdy nie osiągnę czegoś wielkiego”. A jednak gdzieś po drodze twoje marzenia o wielkości zderzyły się z rzeczywistością. Nie, nie porzuciłeś tych marzeń, po prostu życie z całym jego ogromnym bagażem stanęło na przeszkodzie do ich realizacji: obowiązki, cierpienie, rozczarowanie, kariera, relacje, które wymagały pracy albo zupełnie nie działały, wszystkie niedorzeczne i niespełnione potrzeby, małżeństwo, dzieci, i wszystko inne. A oto i smutna prawda: Kiedy nasze marzenia słabną, przestawiamy się na mniejsze oczekiwania. Niestety, wielu z nas zgadza się na wciskane nam przez współczesną kulturę definicje mężczyzny. Według nich powinniśmy gonić za zdobyczami materialnymi… I my, niestety, wierzymy w te wszystkie bzdury. Tymczasem to, za czym gonimy, wcale nie jest istotne. To kwestia drugorzędna. Możemy uganiać się za prestiżowym stanowiskiem, grubą kasą, za honorami i zaszczytami, władzą i pięknymi kobietami… lub za czymkolwiek innym. Ale tym, co się naprawdę liczy, jest pogoń sama w sobie. Każdy mężczyzna, który brał udział w takiej pogoni, doskonale wie, że nawet jeśli zdobędzie to, za czym gonił, pogoń i tak nigdy się nie kończy. Zawsze znajdzie się kolejny cel! To smutne, że mężczyznom wciąż jest za mało. Chcemy, żeby inni ludzie (a szczególnie mężczyźni) wiedzieli, że udało nam się zdobyć, złapać i wygrać coś po drodze. Dlatego faceci mają tak wielkie upodobanie w gromadzeniu trofeów. Zauważmy, że to panowie chwalą się przed światem kolejnymi młodymi żonkami, a nie panie. Raczej nie słychać, żeby jakaś kobieta rozpowiadała o swoim nowym mężu, chwaląc się nim wokoło. Dlaczego? Wszyscy wiemy, że to nie panie wymyśliły trofea. To dzieło panów. Kobiety mają na swoim koncie inne gadżety: pamiętniki, kulinarne akcesoria, kosmetyki itp. Dookoła pełno stereotypowych mężczyzn, odpowiadających kulturowym wzorcom. Taki ktoś uwielbia za czymś gonić, pracuje ciężko, jest silny, dumny, zdobywa świat, podbija otoczenie, awansuje, stawia na swoim, robi to, co mu się podoba, a kiedy już pije piwo, to koniecznie z najwyższej półki. Nasza cywilizacja maluje obraz męskiego faceta, którym rządzą myśli typu: „Muszę zrobić kolejny deal”. „Muszę podpisać kolejny kontrakt”. „Muszę kupić kolejne mieszkanie”. „Muszę dobić kolejnego targu”. „Muszę refinansować kredyt”. „Muszę być od niego lepszy”. „Muszę dostać ten awans”. „Chcę mieć to, co on ma”. „Muszę mieć jeszcze więcej”. „Muszę zdobywać kolejne rzeczy”. Wygląda na to, że do zrozumienia potrzeby mężczyzny, który musi za czymś gonić, konieczne będzie cofnięcie się o tysiące lat. Król Salomon to jeden z najbogatszych i najmądrzejszych ludzi, jaki kiedykolwiek żył, jest on również autorem biblijnej Księgi Koheleta. Salomon miał wszystko, o czym tu mówimy. Podczas czterdziestu lat jego rządów wzniósł jedne z bardziej monumentalnych budowli, w tym świątynię jerozolimską. Posiadał tysiące koni i rydwanów. Zgromadził ogromne bogactwa i wiele skarbów. Miał też słabość do kobiet, i to wielką, o czym świadczy siedemset żon i trzysta konkubin. Poważnie? Potrzebował tysiąc kobiet? No cóż, nie chciałbym widzieć jego karty płatniczej po święcie Chanuka. Salomon był mistrzem pogoni. A jednak rozmyślając o tym, co udało mu się osiągnąć, napisał: „I przyjrzałem się wszystkim dziełom, których dokonały moje ręce, i ogromnemu trudowi, który przy tym poniosłem. I oto zobaczyłem, że wszystko jest marnością i pogonią za wiatrem i że nie ma z tego żadnej korzyści pod słońcem” (Koh 2, 11). Tymczasem my kupiliśmy kulturową definicję męskości. Jesteśmy uzależnieni od pogoni. Jesteśmy tym bardziej zajęci, im ważniejsi się czujemy. Jednakże gonimy tylko za wiatrem, podobnie jak niegdyś Salomon. Jesteśmy zbyt zajęci, żeby zauważyć, że pośpiech zabija nasze dusze, rani nasze żony i niszczy małżeństwa. Niektórzy z czytających tę książkę mają romans na boku. Niekoniecznie z inną kobietą, lecz z wiatrem. Twoja praca stanowi dla ciebie obiekt uczuć. Komórka to pani twojego życia, a laptop jest twoją kochanką. Trudzisz się i mozolisz dla wiatru. A kiedy żona pokazuje ci żółtą kartkę, ostrzegając, że praca staje się dla ciebie wszystkim i na nic nie masz już czasu, przyjmujesz postawę obronną: „Muszę to wszystko robić, żebyś ty mogła żyć tak, jak chcesz”. Doprawdy? Możliwe, że twoja żona docenia styl życia, który może prowadzić dzięki twojej pogoni. Ale w mgnieniu oka zrezygnowałaby z tego, gdyby tylko mogła mieć więcej ciebie. Ona nie chce twoich prezentów, ona pragnie twojej obecności. Za każdym razem, gdy prowadzę konferencje dla kobiet, wołają głośno, że nasza pogoń nie jest ich pogonią. Mówią: „Wolałabym, żeby zarabiał mniej pieniędzy, a częściej bywał w domu”.„Jest tak pochłonięty pracą, że nie ma czasu dla domu”.„Kiedyś myślałam, że robi to dla rodziny, ale teraz wiem, że chodzi o jego ego”. Panowie, tak, ma wami kierować troska o zapewnienie bytu rodzinie. To jest ziarno prawdy, uwarunkowanie dane wam od Boga, uświęcony trybik pogoni. Jednakże większość z nas zakopała prawdę głęboko pod warstwami własnych korzyści i potrzeby samospełnienia, tak że w końcu nie potrafi jej dostrzec. I oto pogoń staje się celem sama w sobie. Nie zamierzam mówić, że należy mniej pracować, sugeruję tylko, że jeśli definiujecie waszą wartość pogonią – za ambicjami, pracą, kolejnymi osiągnięciami – to gonicie za wiatrem, co w ostatecznym rozrachunku zupełnie nie ma sensu. Zabieganie stało się symbolem nowej jakości życia. Ma zyskać nam szacunek otoczenia. Ciągle słyszymy następujące rozmowy: – Jak leci? Wciąż zajęty? – Jestem zawalony pracą! A ty? – Tak, aż po czubek głowy! – U mnie podobnie. W firmie jest naprawdę gorąco, kto by pomyślał. – Słyszałem. Komu potrzebny sen? – Cieszę się, że u ciebie wszystko w porządku. – Dzięki. Powodzenia!. Przepraszam, ale takie podejście graniczy z szaleństwem! Nie chcę udawać, że nigdy nie jestem zajęty. Pośpiech to coś, z czym nieustannie się zmagam, ale całe to zabieganie przestało mnie zachwycać, także i w życiu innych osób. Nauczyłem się już (na przykładzie własnego życia oraz obserwacji innych ludzi), że nieustanna gonitwa świadczy zwykle o jakimś zranieniu. Kiedy mężczyzna opowiada mi, jak bardzo jest zajęty, zwykle oznacza to, że w jego życiu występuję jakaś rysa: w relacjach, w sferze emocjonalnej, duchowej bądź w każdym z tych trzech obszarów. Życie w nieustannym biegu ma swoją cenę i jest ona zwykle bardzo wysoka. Pośpiech będący następstwem pogoni to pierwszy wróg, który nie pozwala ci być bohaterem żony. Pogoń podkopuje twoje relacje, a szczególnie tę najważniejszą więź: z twoją żoną. Uzależniony od pogoni, nie masz czasu na budowanie lub pogłębianie relacji małżeńskiej. Przestajesz skupiać się na tym, co naprawdę ważne, a ludzie, których kochasz, już cię nie interesują. Max Lucado, jeden z moich najbardziej ulubionych autorów, napisał: To ekspert w okradaniu cię z blasku, który zastępuje szaroburą nutą (…). Jego strategia jest bardzo zwodnicza (…). On nie zabierze ci domu, ale zrobi coś znacznie gorszego. Pokryje go znajomą warstwą monotonii. Wieczorowe ubrania zastąpi szlafrokami, wieczory w mieście wieczorami spędzanymi w fotelu, a romantyczność przeobrazi w rutynę. Ślubne zdjęcia w przedpokoju pokryje kurzem wczorajszego dnia, aż staną się wspomnieniem innej pary w innym czasie … Nieprzeczytane książki, niedokończone gry, samotne serca i zmarnowane szanse. A wszystko dlatego, że trucizna zwyczajności znieczuliła twoją wrażliwość na magię chwili [1]. Pogoń sprawia, że stajesz się zbyt zajęty i nieobecny. Coś musi się zmienić albo sytuacja odbije się na twoim małżeństwie. Jakiś czas temu wygłaszałem mowę pożegnalną na pogrzebie bardzo zamożnego człowieka, który zmarł zaraz po pięćdziesiątce z powodu przepracowania. To był smutny pogrzeb. Każdy, kto znał tego mężczyznę, wspominał o jego uczciwości w biznesie, zawodowych osiągnięciach (trofeach) oraz o jego majątku. Nie ulegało wątpliwości, że osiągnął sukces w biznesie. Posiadał kilka domów i mnóstwo innych rzeczy świadczących o jego pracowitości. Zasmuciło mnie jednak ogromnie, gdy dowiedziałem się, jak kiepskim był mężem i ojcem. Rzadko bywał w domu, żeby cieszyć się jego najcenniejszym skarbem – rodziną. Minęło kilka lat i udzielałem ślubu wdowie po tym mężczyźnie, która postanowiła wyjść powtórnie za mąż. I wiecie co? Jej nowy mąż korzysta obecnie z owoców pracy nieżyjącego już mężczyzny, która niewątpliwie przyczyniła się do zawału jego serca. Chciałbym zapytać tego zmarłego: „I jak wyszła panu cała ta pogoń za wiatrem?”. A oto i epilog do tej smutnej historii: W rzeczywistości mężczyzna ten nie potrzebował kolejnych gadżetów. Chodziło mu po prostu o pogoń samą w sobie. Umarł, goniąc wiatr. Żona nie chciała wszystkich tych zabawek. Ona pragnęła mieć męża. Obydwoje na tym stracili. Kiedy uzależniamy się od pogoni, nie zostawiamy naszym żonom niczego poza materialnymi dobrami i poczuciem żalu. Powtórzę to raz jeszcze, mając nadzieję, że dotrze to do waszych głów: Twoja żona nie potrzebuje prezentów, które daje jej twoja pogoń, ani pozycji społecznej, za którą stoi twój brak czasu. Ona pragnie żywej i bliskiej relacji z tobą, a do tego konieczna jest twoja obecność. Wymaga to od ciebie decyzji o inwestowaniu czasu i energii we wspólne (jedyne) życie. Dodam jeszcze ziarno biblijnej prawdy, żeby dokończyć puentę: Biblia nie wspomina o tym, że mężczyzna będzie stanowić jedność z pracą, z dziećmi, posługą charytatywną czy z jakąś pasją lub grą w golfa, bądź z wymarzoną drużyną futbolową. Nie, on ma połączyć się z żoną. Jeśli więc gonisz za czymś kosztem jedności z żoną, to oznacza to pogoń za wiatrem. Kiedy mężczyzna goni za wiatrem, nie ma szansy na to, aby być bohaterem. Bohaterstwo tworzy się wtedy, gdy mężczyzna rozpoznaje, że gonił za niewłaściwymi rzeczami i uświadamia sobie, że obiektem tej pogoni powinna być jego żona. Panowie, pamiętacie wasze pierwsze randki z żoną? Kiedy uganialiście się za nią, flirtowaliście z nią, próbowaliście zwrócić na siebie jej uwagę, skupić na sobie jej myśli i uczucia? Powróćcie do tych dni. Zacznijcie znowu uganiać się za własnymi żonami! Żadne pieniądze nie zastąpią waszej małżeńskiej relacji, która jest bezcenna. Podobnie jak żaden zawodowy sukces nie przyniesie wam tyle szczęścia, co spełnienie w małżeństwie. Bądź jej bohaterem! Uganiaj się za nią. Nie przestawaj za nią gonić. Nigdy. To jest pogoń, od której warto się uzależnić. Tylko taka pogoń zaowocuje zdrowym, pełnym życia i rozwijającym się małżeństwem. Pod wieloma względami ta książka stanowi poradnik, jak uganiać się za swoją żoną. Po następnym rozdziale (o seksie) przedstawiam sprawdzone sposoby na to, jak utrzymywać małżeństwo w stanie ciągłego rozkwitu. Oznacza to również odkrywanie tajemnic, które prowadzą do częstszego i lepszego seksu. Bez spoiwa, którym jest fizyczna i emocjonalna bliskość (wyjaśnię później istotę „emocjonalnej bliskości”) nie przetrwa nawet najlepsze małżeństwo. Z całą pewnością modlitwa, czytanie Biblii i wzajemna służba są fantastycznymi i potrzebnymi elementami, ale jeśli zabraknie tam spoiwa bliskości, to będziemy mieć do czynienia nie z parą stanowiącą jedno ciało, lecz z parą nietkniętą. Wiem, że… nie chcecie zadowalać się nietykalnością. Siedem kroków – zaczniemy je omawiać w 3 rozdziale – mówiących o tym, co robić, żeby mąż i żona byli jedno, żeby mąż sprawdzał się w swojej roli, był bohaterem dla swojej żony oraz w każdym możliwym obszarze – to prawie cała moja wiedza o tym, jak nie zadowalać się życiem w nietykalności (i nie pozwolić na to także jej). Niewielu mężczyzn potrafi zastosować od razu wszystkie te zasady, jednakże w ciągu kilku miesięcy lub lat, z pomocą Boga, życzliwej żony oraz odrobiny wysiłku (no dobrze, to będzie największy trud, jaki mieliście okazję podjąć w życiu), wypełnicie w końcu to, czego się podjęliście na ślubnym kobiercu. Dlaczego? Bo nareszcie zaczniecie robić to, co ślubowaliście, nawet jeśli nie mieliście świadomości, że należy to robić. Jasne? [1] Max Lucado, God Came Near, deluxe ed., Thomas Nelson, Nashville 2010, 138-139. Jest to fragment książki: Doug Fields, 7 sposobów jak zostać jej bohaterem. Bądź mężem, o którym marzy twoja żona Wydawnictwo: Edycja Świętego Pawła Książka jest >>TUTAJ<< Wreszcie książka dla mężczyzn, którą ostatecznie mogą przeczytać kobiety! Autor poradnika w otwarty i szczery sposób przedstawia panom siedem praktycznych wskazówek, dzięki którym małżeństwo i relacja męża z żoną zmienią się na lepsze. I to na pewno! Na końcu książki znajduje się rozdział, który należy przeczytać wspólnie z żoną. A zatem jeśli chcesz zrozumieć proste sposoby mówiące o tym, jak inwestować w małżeństwo, i stać się bohaterem swojej żony, to znajdziesz tutaj doskonały plan! „Bijące serce wystarczy do tego, żeby się zakochać. Podczas gdy trwanie w tej miłości to już zupełnie inna historia. Tutaj potrzebny jest jakiś plan i pewne wyuczone umiejętności” – pisze Fields. opr. ac/ac Kuba Jabłoński (ur. 1957) – psycholog kliniczny, od ponad 20 lat pracuje jako psychoterapeuta w Ośrodku Pomocy i Edukacji Psychologicznej INTRA. Prowadzi terapię indywidualną i małżeńską. Jest autorem książki Rozwód. Jak go przeżyć?. Mieszka pod Warszawą z żoną i czworgiem dzieci. Wieloletni współpracownik „Charakterów”. Książka Kuby Jabłońskiego, napisana w formie listów do syna, nie jest typowym poradnikiem ani zbiorem nauk przedślubnych. Jest przekazem wiedzy zbudowanej na własnym doświadczeniu oraz na obserwacji i praktycznym rozwiązywaniu problemów, z którymi autor ma do czynienia w swej pracy terapeuty. Wiedzy i osobistej, i uniwersalnej, mającej na celu dobro młodych ludzi, myślących o podjęciu małżeńskiego zobowiązania. Pokazuje źródła i sposoby rozwiązania mogących się pojawić konfliktów, zwraca uwagę na problem gotowości do małżeństwa, podkreśla rolę przysięgi wierności, omawia zasady budowania bliskości, akcentuje wagę zaufania, rozważa kwestię małżeńskich tajemnic, znaczenia intymności. Opisuje korzyści, jakie małżeństwu może dać kłótnia oraz zachęca do czujności, która chroni przed zdradą. Wielką zaletą tej książki jest to, że nie unika mówienia o obszarach trudnych, ale pokazuje drogi wyjścia i zachęca do podjęcia się życiowego zadania wspólnego budowania intymnej przestrzeni dwóch osób, decydujących się stworzyć małżeństwo. FRAGMENTY: Małżeństwo to umiejętność współistnienia i współdziałania dwojga ludzi po to, aby zbudować owe NASZE, czyli rodzinę. A następnie, w pewnym momencie, do tej rodziny zaprosić dzieci, aby mogły w niej wzrastać od całkowitej zależności od rodziców do wolności, czyli wyboru własnego sposobu na życie. Otóż uważam, że będziesz przygotowany do małżeństwa nie tylko wtedy, gdy będziesz świadomy tego, kim jesteś i co Cię ukształtowało, gdy będziesz chciał małżeństwa, miał jego wizję. O twojej gotowości do zawarcia małżeństwa zaświadczy przede wszystkim zdolność do uczenia się go w trakcie jego trwania, do świadomego zmieniania się pod jego wpływem. Przejawem tej umiejętności będzie między innymi to, że będziesz potrafił dostrzegać uczucia i potrzeby swojej żony oraz czasami jej odmienność w doświadczaniu wspólnych wam sytuacji. A szerzej rzecz ujmując, że będziesz potrafił dostrzegać odmienność świata Twojej żony od Twojego, szanować tę odmienność i liczyć się z nią. Człowiek prawdziwie dorosły potrafi zapewnić innej osobie zaspokojenie jej potrzeb, nawet kiedy jego własne potrzeby pozostają niezaspokojone. Dzieje się tak, gdy np. przestraszony rodzic potrafi być oparciem dla swojego ciężko chorego dziecka. Wiem, że możesz odczuwać lęk przed małżeństwem, myśląc: „Bo to przecież całe życie tylko z jedną kobietą, wykluczenie tylu potencjalnych możliwości”. Ten rodzaj lęku uważam za naturalny. Rzeczywiście może on się w Tobie pojawić, kiedy zdecydujesz się na małżeństwo. To prawda, że ograniczasz się, biorąc ślub. Ale takie ograniczenia są niezbędne do zbudowania swojej rodziny. Bez nich niczego nie stworzysz. Tak już jest w życiu, że jeśli siedzisz w kinie, to nie jesteś na premierze w teatrze. Jeśli chodzisz codziennie na intensywny kurs języka angielskiego, to nie wyjeżdżasz w środę ze znajomymi na cały dzień nad Zalew Zegrzyński. Jeśli wyjedziesz na tydzień do Zakopanego, to nie możesz w tym samym czasie być na karnawale w Rio. Jednym słowem: żeby być gdzieś, musisz nie być gdzie indziej. Zyskując jedno, tracisz drugie. W małżeństwie jest trochę inaczej, bo zyskując jedno, nie tracisz wszystkiego. Jeśli związałeś się z kobietą, to oznacza to stratę tylko jednego typu relacji z innymi kobietami – relacji małżeńskiej. A jedynie to ograniczenie umożliwia Ci pełne otwarcie się na wybraną przez Ciebie kobietę – Twoją żonę. fot. Fotolia Relacje maltretowanych mężów Na następnych stronach przedstawiam kilka relacji mężczyzn maltretowanych przez kobiety w rodzinie. Pochodzą one z różnych źródeł, jakkolwiek wszystkie zostały zaczerpnięte z bieżących witryn internetowych. Ilustrują, jak sadzę, pewien schemat zachowań kobiet dopuszczających się przemocy wobec współmałżonków, ale – co ważniejsze – całkowitą niezdolność do skutecznej obrony ze strony ich partnerów. Warto zwrócić uwagę na podobieństwa pod względem podłoża konfliktów, zbliżoną dynamikę ich przebiegu, niemal identyczne formy używanej przemocy oraz bardzo wyraźnie ujawniającą się wiktymologiczną rolę nękanych mężczyzn. Przykład pierwszy – NN internauta: Kobieta jest z natury słabsza i niższa, albo jest tak, że w związku, tradycyjnie pary dobierają się w taki sposób, żeby na fotografii było ładniej. Kobieta jednak potrafi krzyczeć – głośno!!! Potrafi mówić, jak bardzo mąż ją ogranicza, jak cierpi przez niego, jak nie może się realizować... Mąż nie dyskutuje. Z pobłażliwym uśmieszkiem pracuje dalej w domu lub wychodzi sobie na 35. tego dnia papierosa. Po powrocie jednak, dowiaduje się, że w ten sposób, wychodząc, KOBIETĘ – IGNOROWAŁ, a to już zasługuje na większy krzyk, no i może nawet kobieta machnie ręką? Zaskoczony mężczyzna (do tej pory myślał, że czas bicia ma za sobą, od kiedy nie chodzi do piaskownicy), przypominając sobie stare czasy mówi: nie podnoś na mnie ręki, bo ci oddam!!! I to jest gwóźdź do trumny dla mężczyzny. Dostaje serie ciosów, broni się, w pewnym momencie oddaje kobiecie, sam zaskoczony, że uderzył własną żonę, ale ona nie zostaje dłużna – bije do momentu, gdy mężczyzna nie ucieknie. Chwilę później dzwoni na policję, do rodziny i znajomych, bo czytała, że nie wolno milczeć, że sprawca musi się wstydzić własnego czynu, dzwoni i opowiada, jak ciężko mąż ją pobił... To trwa dzień. Potem przychodzi otrzeźwienie i zmiana, bo nie miałeś prawa oddać. Ale zostaje codzienne straszenie wyprowadzką, podniesiony głos i oczekiwanie na reakcje... Nie miałem prawa oddać, czuję się winny, ale czy tylko ja jestem sprawcą??? Na jaką terapię powinienem się zgłosić? Przykład drugi Żona mnie maltretuje. Poznaliśmy się na studiach. Wielka miłość, narzeczeństwo. A zaraz po obronie prac magisterskich ślub jak z bajki. Niestety nie stać nas było na własne mieszkanie. Mieszkaliśmy kątem u jej rodziców. Z mojej marnej pensji nawet nie było szans na wynajem. Już wtedy pojawiały się pierwsze żale mojej żony że jestem nieudacznikiem życiowym, że na nic nas nie stać, że klepiemy biedę, że nie możemy mieć dzieci, bo nie utrzymam rodziny, że mógłbym poszukać lepiej płatnej posady. Ale ja wówczas nie odbierałem tego, jak jakieś rozczarowanie, raczej mobilizowało mnie to, by iść do przodu, by tylko uszczęśliwić Marzenę. Próbowałem zmienić pracę, szukałem jakiś dorywczych robót, niestety moja żona nadal nie była usatysfakcjonowana. Któregoś dnia nawiązałem przez internet kontakt ze starym kumplem z liceum. Zaraz po szkole wyjechał do Anglii. Teraz ma tam własną firmę budowlaną, dom, rodzinę. Opowiedziałem mu o swoich problemach finansowych i ten zaproponował mi pracę u siebie. Długo się wahałem, nie wiedziałem jak zareaguje Marzena. Ale postanowiłem spróbować. Żona początkowo się wściekła. Nie wyobrażała sobie życia z daleka od rodziców, koleżanek, w obcym kraju. Rozumiałem ją, ale zacząłem przekonywać, że wreszcie mamy szansę ułożyć sobie życie po swojemu, że być może będzie nas stać na własne mieszkanie, samochód i podróże zagraniczne – czyli wszystko to, o czym zawsze marzyła. To ją przekonało. Zgodziła się na wyjazd. Miesiąc później byliśmy już w Londynie. Początkowo mieszkaliśmy kątem u kumpla, ale szybko znaleźliśmy mieszkanie. Pracowałem całymi dniami. Dobrze zarabiałem. Stać nas było na markowe ciuchy, kolacje na mieście. Zaczęliśmy starania o dziecko. Wreszcie było dobrze. Wszystkie moje marzenia się spełniały, jedno po drugim. Byłem bardzo szczęśliwy. Po roku mieszkania w Anglii urodziła nam się upragniona córeczka. Krótko po narodzinach na nowo zaczęły się problemy i pretensje żony. Pretensje o wszystko. Że pracuję za długo, że nie ma mnie w domu, a gdy przestałem pracować w weekendy, to z kolei, że nie pracuję i nie zarabiam odpowiednio dużo. O to, że ona jest moją służącą, pierze, gotuje, zajmuje się dzieckiem, a ja mam wszystko w d... Tłumaczyłem to zmęczeniem, hormonami. Wierzyłem, że wszystko minie. Niestety, było coraz gorzej. Marzena codziennie robiła awantury. Traktowała mnie jak śmiecia. Prowokowała mnie wymyślając sobie przeróżne historie: o moich zdradach, alkoholizmie, wydawaniu pieniędzy na dziwki. W tej agresji dochodziło do rękoczynów z jej strony, rzucania we mnie ciężkimi przedmiotami. Awantura zazwyczaj kończyła się na szantażu emocjonalnym, że mnie zniszczy, że już nigdy nie zobaczę córki. Ta farsa trwa ponad rok. A ja tkwię w tym z nadzieją, że to się zmieni, że to tylko chwilowy kryzys. Kocham ją bardzo, bez pamięci kocham nasze dziecko. Nie wyobrażam sobie życia bez nich. Namawiałem niejednokrotnie na wspólną wizytę u psychologa, co oczywiście odbierane jest jako atak. Wszelkimi sposobami próbowałem ratować ten chory związek. Codziennie wracając z pracy modlę się do Boga, by dziś miała dobry humor. A gdy okazuje się, że jest inaczej, to żyję nadzieją, że to już ostatni raz, że ona się poprawi, że pewnie czymś ją zdenerwowałem. Z dnia na dzień mam mniej sił, jestem wyczerpany psychicznie. Czasami mam ochotę jej oddać. Tak porządnie, by zrozumiała jaką krzywdę mi robi, ale nie jestem damskim bokserem. Nie jestem karkiem z siłowni, tylko inteligentnym, wykształconym facetem. Gdybym ją skrzywdził nie mógłbym sobie chyba spojrzeć w oczy [...] Najgorsze jest chyba to, że z dnia na dzień tracę szacunek do własnej osoby. Chciałbym przestać się wstydzić, pokonać to nędzne uczucie zażenowania, porażki. Chciałbym zrozumieć, że to nie ja jestem przegrany, że to właśnie ja powinienem iść z podniesioną głową. Iść dalej, do przodu, jak najdalej od przeszłości... Zobacz też: Dlaczego maltretowani mężowie nie decydują się na rozwód? Przykład trzeci Ratunku! Żona mnie bije! Sytuacje, w których to mężczyźni są prześladowani, nie należą do rzadkości. – Pewna bydgoszczanka zabrała mężowi pilota do telewizora, bo stwierdziła, że ślubny za długo ogląda swoje ulubione programy i teraz nadeszła jej pora. Tak się pokłócili, że przestraszony mąż postanowił szukać u nas ratunku – opowiada jeden ze strażników miejskich w Bydgoszczy. – Tyle, że takie działania, jak odebranie pilota złej żonie, nie należą do naszych kompetencji. Inny przykład: rozzłoszczona żona zamknęła męża w garażu. Na szczęście uwięziony miał przy sobie „komórkę” i zadzwonił po policję. Sporo jest jednak historii mężczyzn, które nie śmieszą. Kobiety biją, popychają, szarpią, drapią, kopią swoich mężczyzn. Czasem oblewają gorącą wodą lub zamykają w domu na klucz. Z czego to wynika? – Między innymi z przemian kulturowych – uważa Marek Koliński z zespołu ds. nieletnich i patologii w Wydziale Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy. Wyraźnie zacierają się role odgrywane w rodzinie przez kobiety i mężczyzn. Już w przestępczości nieletnich widać, że coraz częściej sprawcami są dziewczęta. Coraz więcej bitych Z roku na rok wzrasta w naszym województwie odsetek mężczyzn, którzy stają się ofiarami swoich partnerek. Teraz już prawie co dziesiąta osoba, która doświadczyła przemocy fizycznej w rodzinie to facet. Panie, które stają się prześladowczyniami, zazwyczaj posturą przegrywają z panami. Są jednak zwinne, szybkie i tym nad nimi górują. Do przemocy dochodzi nie tylko w rodzinach patologicznych, ale też w tak zwanych zupełnie normalnych i spokojnych domach. Ośrodek da schronienie W regionie są ośrodki, w których mogą na jakiś czas zamieszkać poszkodowani mężczyźni. Jeden w Tucholi. Drugi – w Jaksicach koło Inowrocławia. W tym drugim przebywało dwóch panów, obaj po 30-tce. – Jeden przez tydzień – wspomina Zbigniew Binkiewicz, kierownik Specjalistycznego Ośrodka Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie. – Partnerka urządzała mu awantury, wyrzucała go z domu, więc trafił do nas. Drugi mężczyzna przywędrował z córeczką. Wolał być tutaj, bo żona go poniżała, biła. Był przez trzy miesiące. Przykład czwarty Mężczyzna ofiarą przemocy w rodzinie. Kpina? Wcale nie. Z roku na rok coraz częściej słyszymy o tym, że kobiety wyżywają się na swoich partnerach. Zarówno w Polsce, jak i w Wielkiej Brytanii nadal za mało mówi się o problemie. Bo kiedy mąż bije żonę, to dla społeczeństwa jest „skreślony”. Kiedy żona bije męża to, co najwyżej mówi się o nim „pantoflarz”. Warszawa. Przykładny mąż, ojciec dwójki dzieci traci pracę. Nowej nie może szybko znaleźć, bo sytuacja na rynku wcale nie jest optymistyczna. Po kilku miesiącach na bezrobociu dowiaduje się od żony, że jest nic nie wartym leniem, że już nikomu nie jest potrzebny. Nie ma znaczenia, że zajmuje się dziećmi i prowadzi dom. Codziennie słyszy, że jest nieudacznikiem, żona straszy go tym, że wyśle go na ulicę, że wyrzuci go z domu na ulicę i zabierze dzieci [...] Londyn. Radio „1” podejmuje akcję nagłośnienia problemu maltretowanych mężczyzn. Anonimowy słuchacz dzwoni i opowiada, że jego partnerka w furii złamała mu obojczyk, okładając go metalowym drągiem. O wydarzeniu poinformował policję. Przyjechali i z miejsca zatrzymali mężczyznę, uznając go winnym zajścia. Szacuje się, że w Wielkiej Brytanii jeden na sześciu mężczyzn doświadczy podczas swojego życia przemocy ze strony partnerki. Około 20 proc. przypadków przemocy w rodzinie jest zgłaszanych przez mężczyzn. Rocznie 120 kobiet ginie z rąk swoich partnerów, ale nie można zapominać też o 30 zamordowanych przez żony lub dziewczyny mężczyznach. Warszawa. Stowarzyszenie na Rzecz Równouprawnienia i Poszanowania Prawa w roku 2009 zdecydowało się pomóc męskim ofiarom. Zostaną dla nich zorganizowane spotkania z psychoterapeutą. Od jakiegoś czasu działa również organizacja „W Stronę Ojca”, która w Krakowie, Katowicach i Warszawie organizuje grupy wsparcia dla mężczyzn mających kłopoty w małżeństwie. Na stronie internetowej „W Stronę Ojca” pokrzywdzeni mężczyźni mogą poczytać o swoich prawach, dyskutować na forach, zadawać pytania. Zobacz też: Jak rozpoznać syndrom maltretowanego męża? Przykład piąty – Dariusz, 35 lat: Oczywiście to nie jest tak, że żona bije mnie bez powodu, powodem jest zazdrość. Ona jest chorobliwie, obsesyjnie zazdrosna – nawet o członków mojej rodziny. I problemem nie jest fakt, że mam często podrapaną twarz, czy też bliznę po wygryzionym kawałku ciała z brzucha, tylko bezradność w sytuacji, w której się znalazłem. Chcę być z nią i tworzyć rodzinę, ale jak przypomnę sobie te dantejskie sceny, które się w tym mieszkaniu dzieją, to tracę chęci do czegokolwiek. Zamykam się w sobie i mam wszystkiego dość. Po takich awanturach kilka dni nie rozmawiam z nią, bo ciężko mi racjonalnie zrozumieć jej zachowanie. Ona cały czas bazuje na tym, że jej wybaczam i potem robi znowu swoje. Dużej krzywdy nie jest w stanie mi zrobić, tylko proszę sobie wyobrazić sytuację, jak obezwładniam ją w kuchni, sprowadzam do parteru, krępuję ręce i grożę, że jak się nie uspokoi to zadzwonię na policję, a na to wszystko patrzy córka. Problemem jest to, aby wyeliminować jej wybuchy zazdrości, bo to jest przyczyną ataków. Ja już nie mam żadnych koleżanek, życie towarzyskie ograniczyło się do kilku przyjaciół, z którymi bardzo rzadko się spotykam. Najgorsze jest to, że dochodzę do wniosku, że im bardziej jej ulegam, im więcej od siebie daję, tym jest gorzej. Marek, 30 lat: Coraz częściej kłóciliśmy się, ale wiadomo, wiele młodych małżeństw to przeżywa. Podobno nawet jest coś takiego, jak kryzys po dwóch latach związku. Starałem się być cierpliwy. Kochałem ją bardzo, chciałem żeby układało nam się jak najlepiej. Ale potem ona zaczęła rzucać się na mnie z pazurami. Kiedyś nawet przy znajomych. Myślałem, że się spalę ze wstydu. Kumple podśmiewali się ze mnie, że sobie nie mogę dać rady z babą. Ale wiedzieli, że trenuję krav-magę i jestem dobrym zawodnikiem. Ja też to wiedziałem i chciałbym od niej odejść, zanim mnie poniesie i jej oddam, ale tak, że się już nie podniesie. Zobacz też: Dlaczego niektóre kobiety maltretują mężczyzn? Więź traumatyczna W zacytowanych opisach przemocy żon nad mężami zwraca uwagę występowanie między obu stronami konfliktów tak zwanej więzi traumatycznej, w literaturze psychologicznej nazywanej „paradoksalną wdzięcznością” lub „ambiwalentnym poczuciem lojalności”. Mężczyźni będący ofiarami małżeńskiej przemocy starają się usprawiedliwiać zachowania swoich żon, podkreślają, że mimo doznawanych cierpień i upokorzeń są z nimi związani uczuciowo. Kobiety, posługując się agresją werbalną i rękoczynami, dążą do zdobycia i utrzymania kontroli nad partnerami, natomiast mężczyźni buntują się przeciwko doznawanej dyskryminacji, ale – koniec końców – nie potrafią zatrzymać nasilającej się spirali agresji i przemocy. Warto zwrócić uwagę na sygnalizowane w podanych przykładach zjawisko oddzielania ofiary wobec najbliższego otoczenia. Narastanie izolacji powoduje, że maltretowany mężczyzna staje się coraz bardziej samotny i zdezorientowany. Staje się bezwolnym narzędziem w ręku prześladowczyni, stopniowo bowiem zostaje wyzuty z własnych przekonań, ograbiony z jakiejkolwiek swobody dzia­łania, myślenia czy okazywania uczuć. Żyje w świecie wypełnionym bezustannymi konfliktami, mając pewność, że nie ma szans na przerwanie maltretowania. Tego rodzaju sytuacje eksperci określają mianem psychologicznej pułapki. Pranie mózgu W jej zaawansowanych stadiach u ofiary pojawiają się apatia i rezygnacja. Niemal każdego dnia mężczyzna doznaje przemocy emocjonalnej. Jej sedno stanowi pranie mózgu. Polega na dezorientowaniu ofiary poprzez naprzemienne stosowanie wobec niej „kar” i „nagród”. Celem posługiwania się tymi ostatnimi jest podtrzymywanie nadziei na oczekiwaną zmianę. Maltretowany mężczyzna spełnia wszelkie kaprysy prześladowczyni, a także podejmuje się zadań przekraczających jego możliwości. W każdym jednak przypadku spotykają go dezaprobata i negatywna ocena. Szczególną postacią prania mózgu jest częsta zmiana poleceń wydawanych mężczyźnie przez sprawczynię przemocy domowej. Zjawisko sprawia wrażenie bawienia się zakłopotaniem mężczyzny i z reguły ma na celu sprawdzenie, do jakiego stopnia został już ubezwłasnowolniony. Przewaga kobiety jest tym wyższa i trwalsza, im szybciej kobieta potrafi rozwinąć u mężczyzny – szczegółowo opisany na gruncie psychologii i pedagogiki – zespół wyuczonej bezradności („im bardziej jej ulegam, im więcej od siebie daję, tym jest gorzej”). Ów zespół przejawia się w cierpliwym znoszeniu przez mężczyznę zachowań krzywdzących mimo pełnej świadomości, że zachowania kobiety są sprzeczne z normami obyczajowymi i prawnymi. Każdego dnia bowiem godzą w jego poczucie tożsamości, prawo do nietykalności i szacunku, a przede wszystkim w rolę męża i ojca. Duży wpływ na powstanie „wyuczenia bezradności” ma narastające przekonanie ofiar przemocy, że ich sytuacja małżeńska wynika z ich własnych wad i życiowej nieporadności. Nie spełniają oczekiwań partnerki, są za mało pracowici, aktywni lub opiekuńczy. Bezpośrednimi następstwami rozwoju takich wyobrażeń są stopniowe zwiększanie się poczucia winy, stany depresyjne i rozstrój zdrowia. W piśmiennictwie można znaleźć się opinie, że zespół wyuczonej bezradności przejawia się najpierw w gwałtownym sprzeciwie, następnie przechodzi w fazę adaptacji. Na początku ofiara próbuje się buntować, aby obronić swoją pozycję. W tym czasie relacje między małżonkami mają niezwykle burzliwy charakter. Ich związek jest przesycony kłótniami, wymuszeniami, bójkami, przejściowymi kompromisami i zapowiedziami rozstania. Dopiero kiedy ofiara nabiera pewności, że nic nie wskóra, zaczyna rozwijać mechanizmy adaptacyjne, które przynoszą chwilowe uspokojenie, ale w istocie rzeczy oddalają lub znoszą perspektywę zakończenia cyklu przemocy. Zdarza się, że maltretowani mężczyźni w celu stłumienia poczucia bezsilności i podtrzymania równowagi psychicznej sięgają po alkohol, benzodiapezyny czy środki psychotropowe. Łudzą się bowiem, że w ten sposób poprawią samopoczucie i odporność na doznawane zniewagi, dodadzą sobie animuszu lub przynajmniej ułatwią zasypianie. Zobacz też: Czy mężczyzna może być ofiarą przemocy domowej? Fragment pochodzi z książki „Przemoc stosowana przez kobiety” autorstwa M. Cabalskiego (Impuls 2014). Publikacja za zgodą wydawcy.

kiedy mężczyzna staje się mężem